Pim in Argentinië - YFU Nederland

Pim in Argentinië

Cropped img 5400

Toen ik vertrok naar Argentinië wist ik niks over het hockeyniveau daar. Het was voor mij erg spannend hoe en wat ze van me verwachtten. Toen ik kennismaakte met mijn nieuwe club en mijn nieuwe teamgenoten wist ik het nog niet zeker. Ik vroeg me af of ik wel op de goede plaats zat. Toen we voor het eerst gingen trainen merkte ik het al, sporten is hier een leefstijl.

In de 10 maanden dat ik in Argentinië heb gehockeyd heb ik veel nieuwe dingen geleerd en veel nieuwe ervaringen meegemaakt. Dit zou ik nooit willen vergeten. Als je van sporten houdt is dit zeker iets wat jij ook moet doen!!

Toen ik 18 was heb ik besloten om naar Argentinië te gaan. In eerste instantie twijfelde ik erg maar nadat ik hoorde dat ik erbij kon hockeyen wist ik het zeker. Ik ga op exchange naar Argentinië. Voorafgaand wist ik niet veel over het land. Ik wist eigenlijk alleen waar het lag, dat ze Spaans praten en dat koningin Maxima ervandaan komt. Voor mij was de spanning erg groot over het hockeyniveau daar. Dit omdat ik toch van plan was om 10 maanden te gaan hockeyen in Argentinië. Eenmaal aangekomen ging ik de eerste week kijken bij een club. Deze club wilde mij graag hebben. Ik ging meetrainen en vrij snel mocht ik ook wedstrijden meespelen. Ik was verbaasd dat het zo serieus namen, en kwam er achter dat ze niet hockeyde om te sporten maar hockeyde om te leven. Hierdoor vond ik het ook erg leuk. Nadat wij met ons team in december kampioen zijn geworden hadden we even een break zomervakantie. Dit was een periode van rust. Ik was veel met mijn hostfamily en mijn vrienden buiten het hockey om. Tot ik opeens een bericht kreeg van een trainer. Hij nodigde mij graag uit voor selectie trainingen voor het district team. Ik was erg verrast. In Nederland heb ik nog nooit in een district team gehockeyd. Toen ik eenmaal aankwam op de district training stond daar de trainer van het eerste team van mijn club. Dit was een opluchting omdat ik voor de zomerstop altijd meetrainde met het eerste team en een paar wedstrijden had meegedaan. Na een aantal trainingen te hebben getraind begon het seizoen weer met mijn club ook. Dat vond ik wel even pittig omdat ik per week 18 uur in de week trainde. Drie keer in de week met mijn eigen team 2 uur, drie keer met het eerste team van de club 2 uur en drie keer met het districtsteam 2 uur. Naast het sporten ging ik ook gewoon naar de universiteit. Gelukkig was alles goed te combineren. Vervolgens vertelde mijn trainer van het districtsteam dat wij op het moment te horen zouden krijgen wie er mee mochten naar het toernooi in Rosario tegen andere provincies. Ik had er zelf geen goed gevoel over maar hij noemde mijn naam, Pim. Ik was dolblij, ik had dit nog nooit meegemaakt!

Twee weken later vond het toernooi plaats. Wij gingen met de bus met het districtsteam van de jongens en de meisjes naar Rosario. De volgende dag hadden we gelijk 2 wedstrijden eentje in de ochtend en eentje in de avond. Ik was er klaar voor! Helaas hadden we de eerst verloren. De wedstrijd hadden we tegen Cordoba gespeeld. ik had niet veel zenuwen vooraf de wedstrijd. Ik wist namelijk niet wat ik moest verwachten.Ik begon op de bank samen naast de jongen die bij mij in de kamer sliep. Hij vertelde me net voordat ik erin ging ‘zie je die jongen daar? Die moet jij straks dekken, hij heeft twee jaar geleden olympisch goud gewonnen’. Nadat hij dit zei was ik wel erg gespannen natuurlijk. gelukkig had ik ondanks wel goed gespeeld. In de avond moesten wij tegen Buenos Aires hier was het team heel bang voor. Ik wist weer niet wat ik moest verwachten. Ik kwam er in toen wij met 1-0 achterstonden. Toen heb ik een van de beste wedstrijden van mijn leven gespeeld en ik ben boos geworden op de coach dat ik werd gewisseld dit omdat niemand van het team aan het hockeyen was. Helaas had het allemaal geen zin en verloren wij met 10-0. Mijn coach was echter heel tevreden met mij en mijn team had nog nooit zo iemand horen praten tegen de coach. Dat vonden zij heel bijzonder. Na deze wedstrijd gingen wij slapen en ons op maken voor de volgende tegenstander. Ik heb de hele wedstrijd gespeeld en er werd tegen mij gezegd dat ik moest opletten dat ik niet te veel deed omdat zij mij nodig hadden voor de laatste wedstrijd. Helaas weer verloren. na deze wedstrijd hadden we de dag erna nog een laatste wedstrijd. Als wij deze zouden winnen gingen we naar de verliezers finale. Helaas we hadden ons best gedaan maar het was na 60 minuten hockeyen 1-1 geworden. Ik heb nog nooit in zo een spannende wedstrijd gespeeld. Dat was het toernooi voor ons. We gingen terug met de bus. We waren teleurgesteld maar ook blij. Dit kwam omdat we toch door bleven gaan. De andere jongens vroegen aan mij of ik niet stiekem nog een jaar wilde blijven zodat ik mee kon doen. Helaas kon dat niet, mijn uitwisseling zat er bijna op. Na dit toernooi heb ik nog op mijn club veel gehockeyd en genoten van mijn laatste 2 maanden. Het hockeyen was super leuk en goed te combineren met alles. Zo had ik op school veel vrienden en op de hockeyclub. Ik sprak veel met iedereen af en kon genieten van elk moment. Ik raad het jou nu je dit leest ook aan. Houd je van sporten en heb je altijd al willen weten hoe ze het aanpakken in een ander land doe dit dan. Ga met YFU op reis en bekijk zelf hoe het is! Houd je van sporten maar wil je een nieuwe sport proberen doe het. Voor mij was het een onverteerbare reis en ik denk er nog vaak aan terug. Ik heb er veel geleerd en veel nieuwe vrienden aan over gehouden

Mijn verhaal in Argentinië
Pim Snippe

Meer informatie